Nema loklane vlasti i njenih čelnika koji bez razmišljanja neće reći da je rad opštine „transparentan“ i da je informisanje građana o tome veoma važno. Ipak, u praksi stvari nisu baš tako jasne i vidljive.

Centar modernih veština sproveo je istraživanje u svim opštinama u Srbiji o postojanju službi za informisanje. Rezultati već na samom početku jasno govore o situaciji u ovoj oblasti: 76 opština (46 odsto) ima ili službu ili lice zaduženo za informisanje građana. U 91 opštini nema ni službe ni službenika čiji bi to bio zadatak.

I u onim opštinama koje imaju sistematizovanu fukciju informisanja u 26 (34 odsto) postoji služba za informisanje, dok 50 opština ima samo jednu osobu na toj funkciji (66 odsto). Podaci do kojih smo došli, a koji su, najblaže rečeno poražavajući, pokazuju da opštine u Srbiji ne bave suštinski i kvalitetno informisanjem svojih građana i da na stvaraju za to neophodne kapacitete. Praksa je da se taj važan posao „ad hoc“ poverava nekom od zapolenih, a kriterijumi su različiti: od „geografske bliskosti“ (neko iz kabineta ili službe predsednika opštine ko je „pri ruci“), preko ličnih afiniteta do upošljavanja onog ko inače nema drugog posla, a već je zaposlen u opštinskoj upravi. Jasno je da je jedan od najvećih problema  upravo institucionalno pozicioniranje ovih službi u opštinama.

Opštine i gradove novi Ustav ( član 190. stav 3)  obavezuje da se staraju o javnom informisanju građana, što i formalno odnose sa javnošću postavlja među najvažnije poslove svake opštine. S obzirom na dobijene podatke, lako je zaključiti da ova Ustavna obaveza i nije naročito ozbiljno shvaćena i da se u većini opština u Srbiji informisanjem građana niko ne bavi.

Promovišući prava građana na obaveštenost i javno informisanje,  predlažemo da se u novim Zakonom o lokalnoj samoupravi definiše obaveza da se u opštinama odredi pozicija menadžera  za odnose sa javnošću.

Time bi prvi put oblast odnosa sa javnošću bila institucionalizovana, kodifikovana i podržana u svakoj opštini Srbije. Često lokalne vlasti zaboravljaju (bar do izbora) da opštine bez podrške javnosti nemaju ni smisla ni opravdanja, ali i da javnost zaslužuje više i bolje. Najzad, organi lokalne samouprave moraju imati ne samo dobru volju, već i obavezu da komuniciraju sa javnošću.  Građani imaju pravo  da znaju i ocenjuju rad lokalnih vlasti, rešavanje zajedničkih problema, planove i izveštaje o urađenom. Svest vlasti o tome treba da se razvija, ali, kao i u drugim slučajevima, pokazalo se da na taj razvoj dobro utiče podrška i obaveza proistekla iz zakona.

Tek kada informisanje građana postane neprekidna obaveza, koja i sama podleže proveri i izveštavanju, i lokalne vlasti, ali i sami građani moćiće da uvide da odnosi sa javnošću nisu puka novotarija i formalnost koja dodatno crpi budžete. Naprotiv, dobri odnosi sa javnošću u dosadašnjoj praksi pokazali su da doprinose razvoju zajednice i razumevanju vlasti i građana. U ostalom, ako bilo ko pokuša da se seti o kojim  se opštinama  najviše govorilo u javnosti i medijima (dakle ko je najintenzvnije razvijao odnose sa javnostima), lako će se zaključiti da su to one koje su ostvarile najbrži razvoj i sa kojima bi mnogi da se po dobru porede